تبلیغات
ساقی کوثر - تعظیم شعائر حسینی گامی جهت آمادگی برای ظهور


              ساقی کوثر  shia


بسم الله الرحمن الرحیم

در هر جامعه ای یکسری اصولی وجود دارد که حفظ و یاد آوری آنها باعث استحکام پایه های آن می شود.

معمولا زعمای آن جامعه سعی در حفظ و یاد آوری مکرر آن می نمایند که به هیچ عنوان فراموش نگردد.

که  یک متد و روش برای ابدی سازی این اصول اختصاص دادن یک علامت و نشانه به آن اصل است به سبکی که اعضای آن جامعه با دیدن آن کل نکات اصلی آن اصل را به یاد بیاورند.که البته این یک روش بسیار قوی است چرا که مسئولیت به یاد آوری اصول را ضمیر نا خود آگاه به دوش می کشد.

منظور از شعائر حسینی هر نوع علامت رفتار یا نشانه ایست که یاد و خاطره حضرت اباعبد الله الحسین را در هرجامعه ای زنده کند.

وقتی یاد حسین در جامعه زنده شد، اصول به صورت خود به خود در ضمیر نا خود آگاه جامعه زنده می گردد.

زمانی که هم و غم ما احیای مراسم حسینی شد شاید خودمان متوجه نشویم ولی ناخود آگاهمان اصول را متوجه خواهد شد .

شعائر حسینی  در  هر جامعه ای متفاوت است که احیا و تعظیم آن بر اعضای همان جامعه جزو واجبات اصلی است .مثلا از جمله شعائر حسینی می توان به عدوات دسته جات نظیر علمات طبل سنج زنجیر و....و یا حتی سبک و نوع عزاداری و یا حتی مراسم های خواصی که مختص به هر شهر یا شهرستانی است اشاره کرد.

بسم الله الرحمن الرحیم

در هر جامعه ای یکسری اصولی وجود دارد که حفظ و یاد آوری آنها باعث استحکام پایه های آن می شود.

معمولا زعمای آن جامعه سعی در حفظ و یاد آوری مکرر آن می نمایند که به هیچ عنوان فراموش نگردد.

که  یک متد و روش برای ابدی سازی این اصول اختصاص دادن یک علامت و نشانه به آن اصل است به سبکی که اعضای آن جامعه با دیدن آن کل نکات اصلی آن اصل را به یاد بیاورند.که البته این یک روش بسیار قوی است چرا که مسئولیت به یاد آوری اصول را ضمیر نا خود آگاه به دوش می کشد.

منظور از شعائر حسینی هر نوع علامت رفتار یا نشانه ایست که یاد و خاطره حضرت اباعبد الله الحسین را در هرجامعه ای زنده کند.

وقتی یاد حسین در جامعه زنده شد، اصول به صورت خود به خود در ضمیر نا خود آگاه جامعه زنده می گردد.

زمانی که هم و غم ما احیای مراسم حسینی شد شاید خودمان متوجه نشویم ولی ناخود آگاهمان اصول را متوجه خواهد شد .

شعائر حسینی  در  هر جامعه ای متفاوت است که احیا و تعظیم آن بر اعضای همان جامعه جزو واجبات اصلی است .مثلا از جمله شعائر حسینی می توان به عدوات دسته جات نظیر علمات طبل سنج زنجیر و....و یا حتی سبک و نوع عزاداری و یا حتی مراسم های خواصی که مختص به هر شهر یا شهرستانی است اشاره کرد.

همانگونه که پیداست مثلا صدای طبل دسته جات یا دیدن علمات در خیابان ها شمارا به یاد مجلس عزای اباعبد الله می اندازد و بدون اینکه خود متوجه شوید یک سیر کلی از جریانات زندگی اباعبد الله در ذهن شما مرور می شود و این یعنی یاد آوری و مرور حادثه ای عظیم همراه با دستاورد های عظیم آن در جامعه و مانع شدن  از فراموشی آن.بدون صرف وقت. تداوم این موضوع در جامعه باعث می شود که این اصول هیچ گاه به فراموشی سپرده نشوند.

البته این شعائر زمانی احسن خواهند بود که موستوجب وهن و سبک شمرده شدن حضرات معصومین و مذهب پر مغز تشیع نگردد.البته در معنای وهن مذهب باید دقت بسیاری صورت گیرد و هر کاری که هر نادانی آن را به سخره گرفت ترک نشود.اگر بنا بود چشم مان به دهان کفار باشد که ما چه کنیم که آن ها مارا مسخره نکنند از همان اول باید فاتحه ادیان الهی را می خواندیم چون کفار وجود خدا و حتی خود انبیا را مسخره می کردند که مستندات تاریخی آن در قرآن فراوان است.فرهنگ سازی متقابل قوی در برابر بی فرهنگی کفار راهکار مناسبی برای اصلاح دید منتقدان فهیم به حرکاتی است که کفار با بد جلوه دادن آن سعی در وهن مذهب ما دارند مگرنه منتقدان مقرض از همان اول با دید بد به اسلام نگاه میکردند و می کنند و خواهند کرد. چه ما عزاداری و احیای شعائر را انجام بدهیم چه ندهیم فرقی در دیدگاهشان نمی توانیم به وجود بیاوریم و تنها  متضرر این جریان خود و جامعه خودمان می گردد که با ترک شعائر باعث گم شدن یاد حسین در جامعه یمان شده ایم.

حال بیایید تصور کنیم شخصی بیاید و در شرایط کنونی بخواهد با قیافه روشن فکری گرفتن به خودش سعی در تخریب شعائر بنماید و مثلا بخواهد تز جدیدی برای یاد امام حسین ارائه دهد، خیانتی که این شخص نسبت به اسلام انجام می دهد کمتر از جنایت خولی ، شمر و حرمله علیهم لعنت نیست چرا که  هر دو خواه  یا نا خواه سعی در محو کردن  وجود ابا عبد الله الحسین در جامعه داشتند.

لذا  شرکت پر شور در مجاس اباعبد الله و هر چه پر شور تر برگذار کردن دسته جات و به صورت کلی احیای شعائر حسینیه جزو رسالات الهی و اجتماعی اعضای هر جامعه ایست وسبک شمردن و سعی در تضعیف آن چه با گفتن جملات و چه حتی با شرکت نکردن و بزرگ نکردن آن جزو گناهان عظیم و نابخشودنیست چرا که اسلام برای به وجود آمدن این جریان تلفات بسیار سنگینی را داده است و هرگونه تضعیف این جریان گویا هم دستی با قاتلان امام حسین است.

زمانی که ازشخصی که برهنه می شود و به خاطر امام حسین سینه می زند   علت کارش را جویا شوید می گوید حسین ابن علی را برهنه کرند و بر بدنش تاختند من نیز پیرو همان امام هستم.

وقتی از او سوال می پرسی برهنه کرن امام چه ارتباطی با برهنه کردن خودت دارد می گوید می خواهم بگویم یا ابا عبد الله اگر آن زمان من بودم حاضر بودم بدنم را فدای تو کنم تا خاری به چشمانت نرود. و این یعنی ذوب و فنا در امام یا همان محو خدا شدن.  اینجاست که به او می گوییم اندکی صبر کن شخصی در راه است که امام صادق در باره او فرمود اگر در زمان او بودم تمام مدت عمرم را به خدمت گذاری اش سپری می کردم صبر کن به آرزویت خواهی رسید و این ایجاد آمادگی برای فدای خود ، تنها یکی از ثمرات مجالس اباعبد الله است که در دید کلی موجب احیای جامعه  و آماده سازی آن برای ظهور می شود.

بعضی ها می گویند گریه فایده ای ندارد.

اینها همان انسان هایی هستند که عقده حقارت و کم توجهی بشان باعث شده حرف های ساختگی خودشان را به اسلام نسبت دهند.افق ذهن این افراد بسیار دون تر از اسلام است.اگر گریه فایده ای نداشت؟چرا ائمه ما ما را به آن سفارش کردند؟چرا امام زمان ما که الگوی اصلی ماست خطاب به امام حسین می گوید اگر اشک دیدگانم تمام شود برایت خون گریه می کنم؟

زمانی می توانیم برای کسی گریه کنیم که قلبا آن شخص را دوست داشته باشیم.مگرنه ما کی برای مصیبت های کسانی که نسبت به آن هابی تفاوت هستیم و یا حتی انزجار داریم گریه می کنیم؟ و اگر شخصی را قلبا دوست داشته باشیم سعی می کنیم عین آن شویم و صفات رفتار و گفتار خودرا منطبق بر او کنیم.

اگر ما توانستیم بر حسین گریه کنیم یعنی توانسته ایم در خدا ذوب شویم چون امام وجه الهی است و عشق ورزیدن به امام عشق ورزیدن به خداست و عشق به خدا یعنی سعی در ایجاد صفات کامله در خویش وقتی این حالت برای همه فراگیر شد توانسته ایم جامعه ای بسازیم که با حرکت در افق امام حسین توانسته است کامل شود و این یعنی همان آماده سازی جامعه برای ظهور. اینجاست که به مغز این حدیث صحیح پی می بریم "هرکس برای حسین گریه کند بگریاند یا حالت گریه و حزن به خود گیرد بهشت بر او واجب می شود-آری چون مصادیق این حدیث همه سعی در آماده سازی خود و جامعه برای ظهور کردند.بگذار نادانان نپذیرند.این جاست که به عظمت این سخن پی می بریم که فرمود اگر می خواهی شیعیان راستین مارا بیازمایی سه مرتبه در برابر او نام حسین را بیاور اگر اشک از چشمانش جاری شد او شیعه حقیقی ماست.

زمانی که ما بر حسین گریه می کنیم ویا دغدغه ی برپایی عزای حسین را داریم.در اوج گریه قهرا به این فکر می افتیم که آقا جان اگر من بودم نمی گذاشتم این گونه شود و در اوج عشق به حسین در اوج نفرت نسبت به دشمنان او نیز هستی و در فکر انتقام و این همان جملاتی است که روز مره ما در ادعیه های مشهورمان است و این زنده نگه داشتن حس انتقام که یکی از ثمرات گریه است در وجود ما یک حس آمادگی ایجاد می کند که منتظر منتقم اصلی بمانیم و این یعنی آمادگی برای ظهور.

به امید فرجش


 

 


برچسب ها: shia ، امام حسین ، عزادای ،

دنبالک ها: ساقی کوثر ،